TIME AND DANCE

Dwa festiwalowe wieczory oddano do dyspozycji artystów, którzy zajmują się refleksją nad czasem w tańcu i sztukach performatywnych przekładając to na własną praktykę.

3 października 2017, 19:00
120 min
Bilety

30 PLN

Miejsce
CSW Zamek Ujazdowski
Kup bilet

Rozwinięcie

Pierwsza tego typu propozycja Fundacji Ciało/Umysł, skierowana do młodych twórców tańca z Polski i z Węgier. Jej celem jest odkrywanie nowych, interesujących choreografów. Dwa festiwalowe wieczory oddano do dyspozycji artystów, którzy zajmują się refleksją nad czasem w tańcu i sztukach performatywnych przekładając to na własną praktykę. Każdego wieczoru, swoje prace będące efektem rezydencji artystycznej, zaprezentuje trójka twórców.

 

Plan prezentacji .:
Wtorek, 3.10
19:00 – 19:45 Anna Biczók Nanastrova/ Precedents to a potential future
19:45 – 20:20 Ula Zerek, Ekspozycja/ Exposure
20:20 – 21:00 Ola Bożek-Muszyńska, Dzień, w którym V. dała mi do myślenia albo jak pozbyłam się prokrastynacji
Czwartek, 5.10
19:00 – 19:45 Luca Dömötör, UNI
19:45 – 20:30 Aniela Kokosza, Daję Ci czas
20:45 – 21:30 Lior Lazarof, Variation of Interior
 

1.  Anna Biczók Nanastrova

Tytuł:  Precedents to a potencial future

Obsada: Anna Biczók Nanastrova

Choreografia: Anna Biczók Nanastrova

Muzyka: Vince Varga

Kostiumy: Emese Kasza (MEI KAWA)

Reżyseria światła | opieka techniczna: Kata Dézsi

Zdjęcia:  Vince Varga, Anna Biczók Nanastrova

Specjalne podziękowania dla: Laszlo Fulop, Armin Szabo-Szekely

Partnerzy: SÍN Arts and Culture Centre, Workshop Foundation

 

Solowy wykład perfomatywny artystki, która otaczającą nas teraźniejszość połączy z ulotnymi impresjami, wyobrażeniami i wspomnieniami z dzieciństwa, pozwalając nam przypatrzeć się temu, co pozornie niedostrzegalne. Spróbujemy odnaleźć moment, w którym nadajemy tym nieostrym wrażeniom sens.

Artystka szuka odpowiedzi na pytanie w jaki sposób tekst, dźwięk, obraz i zmysły dopełniają się wzajemnie tworząc wspólnie wrażenie „doświadczenia”?

 

2. Luca Dömötör

Tytuł: UNI

Choreografia: Luca Dömötör

Obsada: Viola Lévai-dance, Luca Dömötör-dance, Tamás Boldi Hoffmann- keyboards, Balázs Németh- drums, keyboards

Reżyseria światła: Mátyás Major

Kostiumy: Nemkool fashion

Partnerzy: Sín Kulturális Központ

Új Előadóművészeti Alapítvány

 

Uni jest przedrostkiem wielu słów pochodzenia łacińskiego, by wymienić choćby uniwersalność, jedność (unity) czy uniwersum. Przykłady można byłoby mnożyć, w większości będą się one odnosić do kategorii „wielości”. Nie zapominajmy, że uni odnosi się także do doświadczenia jednostkowego, wręcz samotnego. Zderzenie tych dwóch, wydawać by się mogło, przeciwstawnych znaczeń stanowi podstawę tej pracy.

Dwoje tancerzy i muzyk zanurzą się w wibracji, eksperymentując z rezonansami dźwięku i i ruchu.  Performans swoją unikalną, pełną kolorów atmosferę zawdzięczać będzie specyficznej, abstrakcyjnej formie komunikacji, opartej na podstawowych wrażeniach, jakich dostarczają nam zmysły wzroku, słuchu i dotyku.

Wykonawcy będą nieustannie balansować pomiędzy słuchaniem własnego ego a empatią,  poczuciem kontroli a uległością, atakiem i obroną, szukając tym samym nici porozumienia. Czy ta współpraca i równouprawnienie może trwać wiecznie? Czemu, mimo kolejnych porażek, wciąż wracamy do siebie? Czy naprawdę rozumiemy znaczenie bycia pozostawionym samemu sobie? Czy potrafimy to doświadczenie docenić? Artyści szukają odpowiedzi na uniwersalne pytania, jakie stawia przed nami ludzka egzystencja. 

 

3. LIOR LAZAROF

Tytuł: Variation of Interior (2017)

Choreografia: Lior Lazarof

Obsada: Andrási Attila

Partnerzy: Workshop Foundation, L1 Association, EMMI

 

Solowy występ, będący eksperymentem przeprowadzanym w czasie rzeczywistym, w specjalnie do tego celu zaprojektowanej przestrzeni. Gra balansująca na granicy internalizacji, oparta na sformalizowanym dystansie umożliwiającym paradoksalnie odczucie większej intymności.

 

4. Ula Zerek

Tytuł: Ekspozycja/ Exposure

Choreografia: Ula Zerek

Zdjęcia: Tomek Zerek

Muzyka:  Adam Witkowski, Krzysztof Arszyn Topolski

 

Interesuje mnie czas jako niejednolita miara jednostkowego doświadczenia teraźniejszości, skonstruowana z wielu warstw i pozałamywanych płaszczyzn, które mimo nierozerwalności wydają się momentami osobne i odległe. W zależności od przyjętej perspektywy odczuwanie, percepcja i kształt czasu się zmieniają. Możliwy jest tylko jeden wymiar fizycznego doświadczenia czasu, którego dopełnieniem jest przestrzeń. Jednak  zasięg emocji pozwala na szersze postrzeganie rzeczywistości, przekraczając strefę komfortu. Świadomość równoległości czasów budzi stany w różnym natężeniu i sile, wpływając na odczuwanie własnej czaso-przestrzeni.

W eksploracji zagadnienia czasu konfrontuję ruch z fotografią na zasadzie partnerstwa i jednoczesnego przeciwstawienia, przyjmując w punkcie wyjścia ruch za przepływ czasu, a fotografię za próbę jego zatrzymania.

Odwracając to ogólne założenie i wykorzystując światło jako podstawowy warunek wyłonienia się fotografii, skupiam uwagę na detalu obrazu zarówno ruchomego  oraz w zatrzymaniu, budując osobistą ekspozycję ruchu.

 

5. Ola Bożek - Muszyńska

Tytuł: „Dzień, w którym V. dała mi do myślenia albo jak pozbyłam się prokrastynacji”

„The day when V. made me think or how I got rid of procrastination”

 

Performerka, choreografka, tancerka. Od 2015 stypendystka Alternatywnej Akademii Tańca Grażyny Kulczyk oraz Intensive Course w School For New Dance Development w Amsterdamie w 2015 roku. Od 2007 związana z warszawskim Teatrem „Mufmi” Anny Piotrowskiej. Od kilku lat prowadzi zajęcia z tańca i improwizacji ruchowej, gimnastykę dla seniorów oraz pracuje jako freelancer. W swojej pracy fascynuje się zarówno tym co niewerbalne, jak i werbalne.

Violetta Villas śpiewała, że „przyjdzie na to czas”. Punktem wyjścia do pracy nad projektem była próba znalezienia odpowiedzi na pytanie: na co przyjdzie jeszcze czas? Poszukiwania ruchowe poprzedziła praca badawcza oraz wywiad przeprowadzony na grupie kobiet z pokolenia 50+ oraz 30+. Inspiracją dla poszukiwań ruchowych, była estetyka kampu, zwłaszcza jego aspekt wizualny i swoista naiwność.

Specjalne podziękowania:

Ogromne podziękowania dla wszystkich kobiet, które zgodziły się wziąć udział w ankiecie oraz dla Anny Czyżykiewicz, Hanny Bylki-Kaneckiej, Jakuba Pałysa, Alexa Bradshawe'a i Anny Bojary.

 

6. Aniela Kokosza

Tytuł: Daję Ci czas | I give you time

 

Tancerka, performerka, dyplomowany pedagog tańca, stypendystka IMiT oraz Alternatywnej Akademii Tańca 2015, ukończyła Akademię Medyczną w Poznaniu. Pracuje ze studentami tańca, prowadzi autorskie zajęcia taneczne z dziećmi i młodzieżą, realizuje projekty edukacyjne. Działa na pograniczu tańca, sztuk performatywnych i nauk o ciele człowieka.

Projekt jest próbą uwolnienia się od presji czasu, próbą zaistnienia w przestrzeni równoległej, odnalezienia stanu niezależnego od czasu. Stworzoną strefą komfortu chcę podzielić się z widzami – zamierzam dać im czas. Co z nim zrobią? To już zależy od nich...

 

O PRACY…

Pozasceniczne działanie performatywne.

Pole działania (stanowisko), w nim ładna i miła "rozdawaczka" czasu w miękkim  przyjaznym otoczeniu, do którego zaprasza widza.

Eksperyment zbudowany na pytaniu o dawanie i przyjmowanie czasu.

Istnienie w przestrzeni niezależnej od czasu jest tak samo niemożliwe jak przetrwanie w próżni. Próba dania widzowi czegoś niemożliwego.

Bezznaczeniowe czekanie na nic... trwanie osadzone w określonym kontekście... albo bez.

 

 

 

Informacje